Şunu kabul etmek zor ama çoğu ebeveyn aynı noktada yanılıyor. Çocuğunu sonuçlara bakarak değerlendiriyor. Kaç doğru yaptığına, ne kadar hızlı olduğuna, kaç hata yaptığına bakıyor ve buradan bir anlam çıkarıyor. Çalışıyor ama olmuyor, dikkat etmiyor ya da potansiyelini kullanamıyor diye düşünüyor.
Ama bu ölçüm gerçeği göstermez.
Çünkü gördüğün şey sonuçtur. Görmediğin şey ise o sonuca giden süreçtir. Ve asıl problem tam olarak oradadır.
Bir çocuk bir soruyu çözerken sadece cevap üretmez. Bilgiyi alır, işler, sıralar ve uygular. Eğer bu zincirin bir yerinde kopma varsa, sonuç kaçınılmaz olarak yanlış görünür. Ama bu, çocuğun yetersiz olduğu anlamına gelmez.
Bu yüzden bazı çocuklarda şu tabloyu görürsün:
- Doğruyu bilir ama yanlış uygular
- Başlar ama sürdüremez
- Öğrenir ama kullanamaz
Bu bir bilgi problemi değildir.
Bu, ölçülmeyen bir süreç problemidir.
Ve burada asıl hata şudur. Sen sonucu ölçüyorsun ama geliştirilmesi gereken şey sonucu üreten sistemdir. Bu yüzden ne kadar tekrar olursa olsun, ne kadar çalışılırsa çalışılsın bazı şeyler değişmez. Çünkü yanlış şeyi geliştirmeye çalışıyorsun.
Gerçek değişim, ölçüm değiştiğinde başlar. Çocuğun kaç doğru yaptığı değil, nasıl düşündüğü ve bilgiyi nasıl işlediği görünür hale geldiğinde. Çünkü o zaman tahmin ortadan kalkar ve yerine netlik gelir.
Ve bu değiştirilebilir.
Ama daha fazla tekrar ederek değil. Daha fazla çalışarak da değil.
Bu sürecin nerede koptuğunu görmeden hiçbir şey değişmez.
Bu yüzden süreç ölçülür.
Applexia bu görünmeyeni görünür hale getirir.
Eğer çocuğunuz çalışıyor ama ilerlemiyorsa, bildiği halde yanlış yapıyorsa ya da sürekli aynı noktaya dönüyorsa, sorun çocuk olmayabilir.
Sorun, onu nasıl ölçtüğünüz olabilir.
Ve bu değiştiğinde, her şey değişir.