Bazı çocuklar bir sürecin başında oldukça iyi ilerler. Dinler, takip eder, hatta ilk adımları doğru şekilde uygular. Ama süreç devam ettikçe bir yerde kopmaya başlar. Söylenenleri kaçırır, sırayı karıştırır ya da yapılan şeyin içinde kalamaz hale gelir.
Dışarıdan bakınca bu durum çoğu zaman dikkatsizlik gibi görünür. “Yine dinlememeye başladı” denir. Oysa bazı çocuklarda mesele dinlememek değildir.
Aslında süreç uzadıkça zihinsel takip zorlaşmaya başlıyordur.
Çünkü bazı çocuklar için öğrenmek sadece bilgiyi duymak değildir. Aynı anda sırayı korumak, önceki adımı hatırlamak, yeni bilgiyi takip etmek ve tüm bunları birlikte sürdürebilmek gerekir. Süreç uzadığında bu yük artar ve çocuk bir noktadan sonra takipten düşmeye başlar.
Bu yüzden bazı çocuklarda şunu görürsün:
- Başta iyi gider ama sonradan kopar
- İlk adımları yapar ama devamını getiremez
- Sürecin içinde kalmakta zorlanır
Yani sorun her zaman dikkat değildir.
Bazen sorun, süreci sürdürebilmektir.
Burada yapılan en büyük hata çocuğun daha fazla odaklanmasını beklemektir. Çünkü dışarıdan bakınca problem sadece dikkat gibi görünür. Ama süreç içeriden farklı işler. Çocuk yalnızca dinlemeye çalışmaz, aynı zamanda tüm zihinsel akışı taşımaya çalışır.
Ve bu yük arttığında sistem yavaş yavaş dağılmaya başlar.
Şunu net görelim. Her çocuk aynı şekilde takip edemez. Bazı çocuklar için süreci sürdürmek, dışarıdan göründüğünden çok daha fazla zihinsel enerji gerektirir.
Bu yüzden bazen problem anlamamak değil, sürecin içinde kalamamaktır.
Eğer süreç ilerledikçe takip kayboluyor, çocuk başta yapıp sonra dağılıyorsa ya da anlatılanların içinde kalamıyorsa, sorun sadece dikkat olmayabilir.
Sorun, zihinsel takibin sürdürülememesi olabilir.
Ve bu fark edildiğinde yaklaşım tamamen değişir.