Çocuk metni baştan sona okur. Kelimeleri seslendirir, cümleleri tamamlar ve sayfanın sonuna gelir. Dışarıdan bakıldığında her şey yolundadır. Çünkü okuma gerçekleşmiştir. Ancak sonrasında sorulan basit bir soru birçok ebeveyn için şaşırtıcı bir tablo ortaya çıkarabilir. Çocuk az önce okuduğu metni anlatmakta zorlanabilir, karakterleri karıştırabilir ya da olayların sırasını hatırlayamayabilir.
Bu durum ilk bakışta dikkat eksikliği gibi görünür. Daha dikkatli okuması gerektiği düşünülür. Bazen daha fazla kitap okuması önerilir. Oysa sorun her zaman okumak değildir.
Çünkü okuma yalnızca kelimeleri tanımaktan ibaret değildir. Bir metni gerçekten anlamak için cümleler arasında bağlantı kurulması, önceki bilgilerle yeni bilgilerin birleştirilmesi ve tüm parçaların zihinde anlamlı bir bütün oluşturması gerekir. Bazı çocuklar kelimeleri okuyabilir ancak bu parçaları bir araya getirmekte zorlanabilir. Sonuç olarak sayfa tamamlanır ama hikaye tamamlanmaz.
Bu nedenle çocuk okuduğu metni tekrar edebilirken anlatmakta zorlanabilir. Metindeki bilgileri ayrı ayrı hatırlayabilir ancak bunlar arasında ilişki kuramayabilir. Karakterlerin kim olduğunu bilir ama olayların neden geliştiğini açıklayamaz. Sayfanın sonuna geldiğinde başlangıçtaki önemli detayları unutabilir.
Şunu net görelim. Bir çocuğun hızlı okuması, okuduğunu anladığı anlamına gelmez. Çok kitap okuması da her zaman anlam kurabildiğini göstermez. Çünkü asıl önemli olan kelimelerin ne kadar hızlı okunduğu değil, okunanların nasıl işlendiğidir.
Ve bazı öğrenme güçlüklerinde görünmeyen zorluk tam olarak burada ortaya çıkar. Sorun harfleri görmek değil, görülen bilgileri anlamlı bir yapıya dönüştürebilmektir.
Bu yüzden yanlış yolu kapatalım. Daha fazla kitap okutmak tek başına çözüm değildir. Daha uzun metinler okumak da her zaman gelişim sağlamaz. Çünkü mesele sayfa bitirmek değil, anlam kurabilmektir.
Anlamın nerede kaybolduğunu, bilgilerin hangi noktada birbirinden koptuğunu ve sürecin hangi aşamada bütün oluşturamadığını görmek gerekir.
Applexia tam da bu görünmeyen süreci görünür hale getirir. Böylece yalnızca çocuğun ne kadar okuduğu değil, okuduklarını nasıl işlediği de anlaşılabilir.
Eğer çocuk metni okuyabiliyor ama anlatamıyor, olayları karıştırıyor ya da okuduklarını hatırlamakta zorlanıyorsa, sorun yalnızca okuma becerisi olmayabilir.
Sorun, okunan bilgilerin anlamlı bir bütün haline gelememesi olabilir.
Ve bu görüldüğünde yaklaşım tamamen değişir.