Masanın üzerindeki her şey hazırdır. Yapılacak görev bellidir. Çocuk ne yapacağını da bilir. Ama yine de süreç başlamaz. Dakikalar geçer, dikkat başka şeylere kayar, küçük ayrıntılar öne çıkar ve ilk adım bir türlü atılamaz.
Bu durum dışarıdan bakıldığında çoğu zaman isteksizlik gibi görünür. Çocuk yapmak istemiyor, oyalanıyor ya da yeterince motive değilmiş gibi düşünülür. Bu yüzden daha fazla hatırlatma yapılır, daha fazla teşvik verilir.
Oysa her zaman mesele motivasyon değildir.
Çünkü öğrenme yalnızca bilgiye sahip olmak anlamına gelmez. Nereden başlanacağını belirlemek, ilk kararı vermek ve süreci harekete geçirmek de öğrenmenin bir parçasıdır. Bazı çocuklar için en fazla zihinsel enerji gerektiren nokta tam olarak burasıdır.
İlginç olan ise şudur. Süreç başladıktan sonra çoğu zaman işler beklenenden daha iyi ilerler.
Bu yüzden sıkça şu durumlarla karşılaşılır:
- Başlaması uzun sürer ama başladıktan sonra devam eder
- Ne yapacağını bilir ama ilk adımı geciktirir
- Görevin ortasında değil, başlangıcında zorlanır
Bu tablo genellikle yanlış yorumlanır. Çünkü görünen şey davranıştır, görünmeyen şey ise öğrenme sürecinin nasıl işlediğidir.
Bazı çocuklarda öğrenme süreci doğrusal ilerlemez. Bilgi hazır olsa bile süreci başlatmak için gereken zihinsel organizasyon beklenenden daha fazla enerji ister. Bu yüzden dışarıdan kolay görünen bir başlangıç, içeride çok daha karmaşık olabilir.
Burada yapılan en büyük hata daha fazla baskı kurmaktır. Daha hızlı başlaması beklenir, daha sık uyarılır ya da isteksiz olduğu düşünülür. Ancak sorun süreçteyse, baskı başlangıcı kolaylaştırmaz.
Şunu net görelim. Bir göreve başlamak da öğrenmenin bir becerisidir.
Ve bu beceri her çocukta aynı şekilde çalışmaz.
Çocuk neden bekliyor, ilk adım neden gecikiyor, süreç hangi noktada harekete geçemiyor... bunlar yalnızca dışarıdan gözlemle anlaşılamaz.
Bu yüzden yanlış yolu kapatalım. Daha fazla hatırlatma tek başına çözüm değildir. Daha fazla baskı da çoğu zaman işe yaramaz.
Çünkü mesele istememek değil, süreci başlatabilmektir.
Bu yüzden süreç ölçülmek zorundadır.
Applexia öğrenme sırasında başlangıç aşamasında ortaya çıkan görünmeyen zorlanmaları, ilk adımın hangi noktada geciktiğini ve sürecin neden harekete geçemediğini görünür hale getirir. Böylece problem yalnızca davranış üzerinden değil, öğrenme sürecinin yapısı üzerinden anlaşılır.
Gerçek değişim de burada başlar.
Eğer bir görevin başlangıcı sürekli uzuyor, çocuk ne yapacağını bildiği halde harekete geçemiyor ya da ilk adım beklenenden daha zor geliyorsa, sorun motivasyon olmayabilir.
Sorun, öğrenme sürecini başlatmak için gereken zihinsel organizasyon olabilir.
Ve bu görüldüğünde yaklaşım tamamen değişir.